Pozytywne efekty dodania nanorurek węglowych do zaprawy

Metoda dyspersji i mieszania oraz skład zaprawy

Dyspersja nanorurek w zawiesinie była wykonywana przy użyciu homogenizatora CAT 1740, przy 4000 obr./min. Dyspergowanie odbywało się na zasadzie powolnego dodawania w przeciągu 5 min nanomateriału do ośrodka dyspergującego (wody destylowanej) (fot. 1). Metoda mieszania polegała na zmieszaniu wody zarobowej z superplastyfikatorem. Następnie z zawiesiną z MWCNT, a kolejno z cementem i piaskiem w mieszarce poprzez standardowy cykl mieszania zapraw. W tab. 1 przedstawiono skład zaprawy. Wskaźnik wodno-cementowy wynosił w/c = 0,5. Wybór superplastyfikatora (SP) kompatybilnego z cementem i MWCNT jest istotną kwestią i dlatego został zweryfikowany w badaniach spośród 3 różnych SP.

Metoda badań reologicznych

Właściwości reologiczne zapraw oznaczano reometrem Viskomat NT (fot. 2), zmiany parametrów reologicznych badano jako główny efekt działania zmiennej ilości MWCNT. Przyjęto, że reologiczne zachowanie się zaprawy może być wystarczające zgodnie opisane modelem Bingham, zgodnie z równaniem (1):

Ten materiał dostępny jest tylko dla użytkowników
którzy są subskrybentami naszego portalu.

Wybierz pakiet subskrypcji dla siebie
i ciesz się dostępem do bazy merytorycznej wiedzy!

Wybierz subskrypcję

Masz aktywną subskrypcję?

Zaloguj się

Nie masz jeszcze konta w serwisie? Dołącz do nas