Nawierzchnie betonowe – problematyka budowy

Betonowanie nawierzchni w deskowaniach stałych

Największe doświadczenia w betonowaniu nawierzchni w deskowaniach stałych, czyli metodą tradycyjną, mają w Europie Niemcy i Brytyjczycy. Nowa warstwa betonowej wierzchni drogowej jest układana na warstwie izolacyjnej, która może być utożsamiana z warstwą poślizgową. Na tej warstwie ustawia się deskowanie, następnie dolne wkładki szczelinowe, elementy łączące i kotwy do szczelin podłużnych. Rozkładający zespół roboczy zasila się mieszanką betonową z boku, a układarka przeprowadza mieszankę na całej szerokości pasa jezdni drogowej. Podzespół roboczy (dyblowarka) układa mechanicznie stalowe elementy łączące w dolnej warstwie betonu. Rozkładarka rozściela następnie górną warstwę betonu. Nawierzchnia ta jest wykonywana zwykle dwuwarstwowo. Układarka zagęszcza i profiluje mieszankę warstwy górnej oraz wykonuje szczelinę podłużną. Wibratorem płytowym prowadzonym ręcznie dogęszcza się beton przy świeżo uformowanej szczelinie. Podzespół wykańczający wyrównuje nawierzchnię. Ostateczne czynności to fakturowanie górnej powierzchni świeżo ułożonej płyty betonowej oraz pokrycie jej preparatem powłokotwórczym w celu zachowania zasad właściwej pielęgnacji świeżego betonu [1].