Koncepcja zagospodarowania obszaru pogórniczego Wapniarka – wpływ na rozwój turystyki
Ekspoatacja surowców mineralnych prowadzi do przeobrażenia środowiska naturalnego. Rekompensatami za szkody w środowisku przyrodniczym powstające w ramach wydobywania kopaliny są rekultywacja obszarów pogórniczych, a następnie ich zagospodarowanie.
Rekultywacja obszarów pogórniczych jest jednym z etapów działalności górniczej, a obowiązek jej realizacji spoczywa na przedsiębiorcy górniczym. Rekultywacja jest procesem, który przygotowuje obszar pogórniczy pod zagospodarowanie, przez które należy rozumieć docelowe zabiegi mające na celu przygotowanie do pełnego użytkowania obszaru poeksploatacyjnego [2]. Należy podkreślić, że istnieje wiele kierunków i sposobów rekultywacji obszarów pogórniczych. Do podstawowych można zaliczyć następujące kierunki: rolny, leśny, wodny, przyrodniczy, gospodarczy czy kulturowy.
Na obszarach po eksploatacji surowców mineralnych metodą odkrywkową istnieje ogromny potencjał przyrodniczy. Przekształcenia antropogeniczne stwarzają nowe siedliska dla fauny i flory. Jest to wyjątkowa wartość dodana obszarów poeksploatacyjnych. Umiejętne upowszechnianie i wykorzystanie cennych walorów środowiskowych może nieść wiele korzyści dla społeczeństwa i gospodarki lokalnej, a nawet regionalnej. Dodatkowo, jak pokazują badania [1, 2], wartość obszarów pogórniczych, odpowiednio zrekultywowanych i zagospodarowanych, może przewyższać wartość sprzed tej działalności. [...]
