Wpływ lokalizacji geosyntetyku na skuteczność wzmocnienia konstrukcji nawierzchni drogowej
Dokonując analizy otrzymanych wyników, można zauważyć, iż przekroczenie stanu równowagi granicznej w przypadku braku wzmocnienia geosyntetycznego warstw niezwiązanych modelowanej nawierzchni następuje już dla wartości poziomych odkształceń rozluźniających εr = 2,0-3,0 mm/m (rys. 3-5). Zastosowanie wzmocnienia w postaci geosiatki, spowodowało przesunięcie krytycznej wartości poziomych odkształceń rozluźniających, przy których nastąpi przekroczenie stanu równowagi granicznej, do wartości εr ≥ 5,0 mm/m dla stref modelu usytuowanych powyżej warstwy geosyntetyku (rys. 3). Zbrojenie ograniczyło redukcję naprężeń poziomych, która jest konsekwencją mobilizacji poziomych odkształceń rozluźniających εr górniczego podłoża gruntowego.
Ograniczenie stopnia redukcji naprężeń poziomych
Rezultatem ograniczenia stopnia redukcji naprężeń poziomych w warstwach nad geosyntetykiem jest znacznie mniejszy spadek wartości współczynnika rozporu bocznego gruntu Kε. Jego wartość decyduje o osiągnięciu przez ośrodek (warstwy nawierzchni – podłoże gruntowe) stanu równowagi granicznej. Jest to zauważalne zwłaszcza na poziomie górnej pary czujników nr 1H/V, gdzie praktycznie nie zaobserwowano przekroczenia stanu granicznego w przypadku geosiatki (rys. 2). Wartości współczynnika rozporu bocznego Kε w zależności od wartości poziomych odkształceń rozluźniających εr (para czujników 1H/V). Bezpośrednio [...]
