Wpływ lokalizacji geosyntetyku na skuteczność wzmocnienia konstrukcji nawierzchni drogowej
Analiza wpływu lokalizacji geosyntetyku na skuteczność wzmocnienia konstrukcji nawierzchni zlokalizowanej na obszarze występowania oddziaływań górniczych. Badania laboratoryjne przeprowadzono w aparacie wielkowymiarowym Rosikonia, umożliwiającym symulację odkształceń εr. Zakres badań obejmował lokalną rejestrację naprężeń pionowych i poziomych oraz określenie na ich podstawie wartości współczynnika rozporu bocznego Kε.
Badania przeprowadzono dla przypadku podłoża bez wzmocnienia oraz wzmocnionego porównawczo. Przekroczenie stanu równowagi granicznej w przypadku braku wzmocnienia geosyntetycznego warstw niezwiązanych modelowanej nawierzchni następuje już dla wartości poziomych odkształceń rozluźniających εr = 2,0-3,0 mm/m. Zastosowanie wzmocnienia w postaci geosiatki spowodowało przesunięcie krytycznej wartości poziomych odkształceń rozluźniających do wartości εr ≥ 5,0 mm/m.
W budownictwie drogowym geosyntetyki są stosowane do separacji oraz wzmacniania warstw nośnych konstrukcji nawierzchni [1-8].
Zdolność geosyntetyków do oddzielenia warstw podbudowy oraz podbudowy od podłoża gruntowego jest jednym z głównych czynników decydujących o wzroście trwałości nawierzchni. W przypadku podbudów z materiałów niezwiązanych, wykonywanych warstwami jedna na drugiej, naprężenia dynamiczne wywołane ruchem pojazdów powodują wzajemne przemieszczanie poszczególnych warstw. Rezultatem tego [...]
