Nowa technologia w drążeniu głębokich studni odwadniających oraz otworów geotermalnych – cz. I
Przed rozpoczęciem wiercenia określono na podstawie znajomości budowy geologicznej konieczną ilość powietrza, która oprócz zapewnienia wynoszenia zwiercin na powierzchnię po nawierceniu poziomu wodonośnego umożliwiałaby podnoszenie słupa dopływającej do otworu wody. Dla warunków każdego z otworów określony niezbędny wydatek powietrza wynosił 2,980 m3/s. Powietrze z kompresorów poprzez manifold i smarownicę przewodową kierowane było do przewodu wiertniczego, a następnie przepływało przez wgłębny mechanizm udarowy. Źródłem powietrza w układzie było 8 sprężarek śrubowych XRX566 (rys. 7 oraz tab. 1). Powstające wskutek wiercenia zwierciny były wynoszone przestrzenią pierścieniową (wgłębny mechanizm udarowy – skała) oraz (przewód wiertniczy – skała) na powierzchnię.
System dozowania piany
W celu poprawy wynoszenia zwiercin zastosowano system dozowania piany. Przy sile docisku rzędu 40-50 kN i 30 obr./min podczas wiercenia w warstwie wapieni uzyskiwano bardzo wysoką mechaniczną prędkość wiercenia sięgającą 20-70 m/godz. Ze zrozumiałych względów tzw. prędkość marszowa była znacznie mniejsza, co jest wynikiem uwzględniania czasów przedłużania przewodu wiertniczego (w żargonie wiertników – dodawanie kawałków przewodu), który jest znaczący [...]
którzy są subskrybentami naszego portalu.
i ciesz się dostępem do bazy merytorycznej wiedzy!
